Struktuurbijeenkomst Brazilië  
  2017-09-20  
 

Van 31 augustus tot 3 september 2017 vond in Curitiba/Parana/Brazilië een studiebijeenkomst plaats, om te overleggen over een nieuwe structuur voor het leven en de zending van de zusters van de Goddelijke Voorzienigheid in Latijns-Amerika en Mozambique. Uit de 4 provincies en 1 regio waren 86 zusters aanwezig. De methode “Zien-oordelen-handelen” werd daarbij gehanteerd.
De 100 communiteiten van Latijns-Amerika en Mozambique hielden een gebedsdienst, zodat ze deze bijeenkomst in hun gedachten en gebed konden  meebeleven.


 

 
   

  50-JARIG JUBILEUM IN PARANATINGA, MATO GROSSO  
  2017-07-05  
 
Paranatinga is een afgelegen plaats in het binnenland van Mato Grosso, Brazilië. Vijftig jaar geleden met een geringe bevolking die leefde in enkele hutten in de “Buschsteppe”. 
 
   

  Serie Kloosters; De Keverberg  
  2017-06-29  
 

 In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In deze serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. ­Kasteel De ­Keverberg in Kessel werd van 1880 tot 1944 bewoond door Duitse zusters, totdat ze moesten vluchten en het kasteel door de bezetters werd verwoest. 

 
   

  Serie kloosters; Zusterklooster Panningen  
  2017-06-22  
 

  In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In deze serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. Inmiddels doet het gebouw dienst als café en restaurant, maar Grand Café Gallery in Panningen was jarenlang een zusterklooster.

 
   

  Kerkeböske - Helden  
  2017-06-12  
 

Hallo Peel en Maas weekkrant - serie kloosters


In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In deze serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. In Helden verhuisden de zusters drie keer voordat ze bij hun eindbestemming, Kerkeböske, belandden.

 

 
   

  Over paters en nonnen: St.Jozefklooster Maasbree  
  2017-05-03  
 

 Hallo Peel en Maas weekkrant; (serie Over paters en nonnen)

In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In onze nieuwe serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. Het St. Jozefklooster aan het Kennedyplein in Maasbree is nog altijd te bewonderen.

 
   

  Hoe staat de congregatie er in 2017 voor?  
  2017-03-27  
 

  In haar 175 jarig bestaan heeft de congregatie grenzen overschreden en zich verspreid over 4 continenten Momenteel telt onze gemeenschap 981 zusters, verdeeld over 6 provincies, twee regio’s en een communiteit behorend onder het generalaat.

 
   

  de bloemetjes buitenzetten  
  2017-02-26  
 

 De feestelingen van 2017

 
   

     
     
     
     
 

spacer   spacer
     
Waar waren wij zusters van de Goddelijke Voorzienigheid?
 

 

 Wij zusters van de Goddelijke Voorzienigheid.....

 

In het gastenboek wordt duidelijk dat er meerdere congregaties zijn die deze naam dragen. Telkens blijkt dat men een totaal andere congregatie bedoelde  dan de onze.
Misschien is het daarom goed in het begin van de website daarover meer duidelijkheid te geven.Wij zijn gesticht in 1842 door een priester Eduard Michelis in Munster (Duitsland)

Hij was begaan met het lot van de allerarmste kinderen en wilde daarvoor een gezond opvoedingsmilieu scheppen. Zo ontstond de congregatie in Duitsland.

Tijdens de Kulturkampf mochten de zusters niet meer in Duitsland werken.

Zij weken in 1876 uit naar Nederland, waar de eerste nederzettingen Blerick  en Steyl waren.
Zo waren we in de loop der tijd in:

 
  Ø      Amsterdam 1955 – 1988    Ø      Neer                        1877 – 1977
 Ø      Apeldoorn 1935 – 1973   Ø      Ottersum  1882 – 1951
 Ø      Arcen     

1882 -  1951

   Ø     Panningen                1913 – 1958
 Ø      Arnhem  1920 – 1970   Ø      Roosteren  1877 - 1951
 Ø      Bergharen  1910 – 1966   Ø      Rotterdam  1965 – 1970
 Ø      Blerick 1876 – nu   Ø     Schiermonnikoog     1922 – 1926
 Ø      Buggenum  1878 – 1889   Ø      Sevenum          1877 – 1977
 Ø      Culemborg  1924 – 1935   Ø      Spekholzerheide      1910 – 1968
 Ø      Helden 1876 - 1967   Ø      Steyl    1876 - 1994
 Ø      Horst – America  1926 – 1981   Ø      Tegelen                  1877 – nu
 Ø      Kessel 1880 – 1944   Ø      Terwinselen   1920 – 1959
 Ø      Lent 1909 – 1955   Ø   Utrecht             1924 – 1975  
 Ø      Lierop  1910 – 1964       Ø      Velden    1913 – 1957
 Ø      Maasbracht   1923 – 1930    Ø      Venlo                   1965 - 1989

 Ø      Maasbree              

 1902 – 1988    Ø      Venray                   1877 – 1989 

Ø      Maasniel            

                            

            

                 

           

           

                 

    

                        

                   

              

1913 – 1965        

            

    

      

                           


In de meeste plaatsen begon men met  kleuter- en basisschool, vaak gaf men naaicursussen en was er wijkverpleging.

 

Internaten hadden we in  Blerick -  Steyl  -  Venray – Kessel -  Sevenum 

                                   Lent  -  Lierop  - Venlo  en Schiermonnikoog 

Vanaf 1971 ontstonden er kleine leefgroepen en alleenwonenden .

 

 
 
Peter Vermaat vertelt Titus Brandsma
 

 

   Op 27 maart 2007 hadden wij  een   
    buitengewoon  boeiende middag
    met Peter Vermaat. Op een uitzon-
    derlijke wijze bracht hij het leven
    van Titus Brabdsma in beeld.
    Hij kon alle rollen vertolken en benut-
    te in zijn solo-optreden enkel een-
    voudige aanduidingen.
    Hij is gefascineerd door de grote vra-
    gen en de kleine verhalen in het
    menselijk bestaan. Op zijn eigen
    manier geeft hij daar vorm aan.
    In deze voorstelling is dat een bijna
    liturgisch docudrama geworden.

 4

   De titel van zijn
   theatrale vertelling:
  
  Titus, held of heilige
?
   In een 
voorstelling van een
   kleine twee uur vertelt Peter
   Vermaat het levensverhaal
   van deze bewogen   
   religieus

  

 Titus werd in 1881 als
  Anno Sjoerd geboren, op
  een boerderij in Ugokloos-
  ter (bij Bolsward).
  Als elfjarig jochie ging hij
  naar het klein-seminarie
  van de franciscanen in
  Megen, om daarna als
  zeventienjarige zich aan  
  te sluiten bij de karmelie-
  ten. Daar nam hij de
  kloosternaam Titus aan.
  Na zijn priesterwijding
  studeerde hij in Rome,
  promoveerde in de wijs-
  begeerte en werd uitein-
  delijk hoogleraar in Nijme-
  gen. Daar hield hij zich
  niet alleen bezig met de
  wijsbegeerte, maar nog
  meer met de mystiek

 

  Hij was gefascineerd door Teresa van
  Avila. Als filosoof en kenner van de
  mystiek peilde hij de diepten van het
  menselijk hart. Daarnaast bleef hij  
  oog hebben voor mensen om hem heen
  en deed hij veel journalistiek werk.
  Toen ons land werd bezet door de 
  Duitsers kwam Titus met hen in con-
  flict. De directe aanleiding tot zijn arres-
  tatie was zijn actie om dagbladen te
  bewegen geen artikelen en adverten-
  ties van de NSB op te nemen.
  Acht weken zat hij in een cel in Scheve-
  ningen. Daarna in het politie doorgangs-
  kamp in Amersfoort, opnieuw in 
  Scheveningen, vervolgens in Kleef, om
  te sterven in Dachau. Hij is op zondag
  26 juli 1942 in Dachau  met een injectie
  om het leven gebracht.
  Zijn leven werd ons heel realistisch aan-
  schouwelijk gemaakt. Het bleef nog
  lang stil, zó waren we onder de indruk.

 

 
 
Tweede bijeenkomst met de zusters van de Duitse Provincie
 

     Bijeenkomst op 29 augustus 2007

Met een bus en met verschillende auto's kwamen de zusters uit Duitsland  naar Tegelen
om er samen een Europese dag van te maken: een e
rvaring van onderlinge verbondenheid.
We zijn allen zusters van de Goddelijke Voorzienigheid. Olga van Kollenburg hield een lezing over "Het zout der aarde" 
in verband met de Millennium doelen.
Er was aandacht, interesse, creativiteit  en  samenwerking.       

                                  

              Een pittig kopje soep en  een lekker stukje vla  doen het altijd   

 Voldaan ging iedereen naar huis.

 
 
40-Jarig jubileum van Zr.Graciëla
 

 

 

 
 

 

 

 

 
Aruba is een van de 6 Nederlandse Antillen.  De Antillen zijn verdeeld in twee groepen: de  3 Bovenwindse  en de 3 Benedenwindse eilanden.

Tot de laatste behoort Aruba, het ligt dicht bij de  kust van Venezuela.                     

In november 1955 kwamen de eerste 4 zusters op Aruba aan onder begeleiding van

Moeder Antoine en Zr.Hermanna.

De 4 zusters zouden de scholen overnemen van de Zrs. Dominicanessen die het onderwijs op San Nicolas op gang hadden gebracht. Dat waren 2 lagere scholen en een beginnende kleuterschool. Al snel volgden  1 nieuwe lagere school,

2 kleuterscholen en een huishoudschool. Het aantal zusters uit Nederland nam toe.

Er zijn in die 25 jaar 18 zusters geweest. Behalve hun aanwezigheid in de scholen begonnen ze ook met het AMG  (Antilliaans Meisjes Gilde), een club voor oudere, gehandicapte mensen en een club voor opvang van zwaar gehandicapte kinderen, zodat de ouders tenminste een middag in de week even van huis konden. Via de scholen hadden de zusters goede contacten met de bevolking. Nu nog wordt dikwijls naar de zusters gevraagd.  Hier volgt het verhaal van Zr.Graciëla zelf:

Ik leerde de zusters kennen, omdat ik er als kleuterleidster werkzaam was. Ik werd getroffen door hun officiegebed dat ze in de parochiekerk samen baden. Ik hoorde Gods roep en besloot om Hem te volgen. In 1966 vertrok ik naar Nederland voor mijn vorming in het religieus leven. Dat was een grote overgang. Na 3 jaar kwam ik terug om de Hoofdakte in Aruba te behalen. Daarna ben ik hier blijven wonen.

De overgang van Nederland naar Aruba was eveneens groot. Ik behoorde tot de communiteit van San Nicolas, maar voelde me eveneens verantwoordelijk voor mijn familie. Als ik naar school ging kwam ik 2 x daags langs  mijn ouderlijk huis. Mijn ouders werden ziek en kwamen te overlijden. Toen de laatst overgebleven zusters in januari 1981 Aruba verlieten, bleef ik alleen achter. Dit was ook mijn keuze.

De eerste jaren heb ik in een gemeenschap gewoond van de Zusters Franciscanessen van Asten. Toen ook die weggingen, mocht ik bij mijn alleenstaande oudere zus gaan wonen. Ik was blij dat deze mogelijkheid me werd geboden. Ik voel me nog steeds intens verbonden met de Zusters van de Goddelijke Voorzienigheid. Jaarlijks ga ik naar Nederland om de contacten te onderhouden.  Tot 1990 was ik hoofd van de Arubanita kleuterschool en deed daarnaast al veel vrijwilligerswerk in de parochie. Na een bijscholing van 9 maanden in St. Louis in Amerika op het gebied van religieus leven en pastoraal werk kon ik me helemaal  aan mijn volk geven en dit doe ik nu nog steeds.

Wat doe ik in Aruba?

 

In onze parochie hebben wij twee kerken, een grote, de Theresiakerk  en een kleine, de Emanuelkapel.  In deze kapel is plaats voor  ongeveer 200 mensen. Hier heb ik de zorg voor de versiering, maar k ben er ook lectrice en ik deel communie uit. Ook help ik een onderwijzeres bij de voorbereiding van kinderen op hun eerste communie.

 Op 25 maart bestond de kapel  40 jaar.

 Dat was een feest !De kapel was van te voren

 helemaal opgeknapt met nieuwe ramen en tegels,

 ik heb heel wat moeten doen om dat op tijd

 klaar te krijgen. Verder zit ik in de pastorale raad

 van de parochiekerk en in de financiële

 commissie. Twee keer per week houd ik spreek-

 uur  op de pastorie, en ik houd de administratie

 bij van dopen, vormen en overlijden.

 Wij krijgen veel kleren voor de armen.

 Een keer per maand komen de arme mensen

 kleren halen. Dat het veel werk meebrengt begrijpt u wel. Ook komen er mensen  voor een financiële ondersteuning. Ze krijgen een bon van 25 gulden waarmee ze dan bij een bepaalde supermarkt eten kunnen krijgen. Op het eind van de maand reken ik af bij de supermarkt. Eens per maand bezoek ik  bejaarden en zieken  thuis, en breng hun de communie. Ik ben de coördinator van dit werk en begeleid dertien paren van vrouwen en mannen die dit werk ook doen. Vier of vijf keer per jaar komen we samen om over dit werk van gedachte te wisselen. Ik word vaak gevraagd om bij zieken en stervenden te komen bidden en hun bij te staan in deze moeilijke tijd. Het is bij ons de gewoonte om  na een begrafenis  negen dagen lang ’s avonds een rozenhoedje te bidden, waarbij men dan op mij een beroep doet.  Elk jaar wordt er in de vastentijd in verschillende wijken op de zes vrijdagen van 8.00 tot 10.00 ’s avonds  de kruisweg gebeden. De leden van de parochieraad  bezoeken in de wijken veertien families  om te  vragen  of wij bij  hen kunnen komen bidden. Zij zorgen dan buiten voor een tafel met wil kleed, bloemen en een kruisbeeld. Ze krijgen de kruiswegstatie en een fakkel. Deze fakkel wordt door de biddende menigte meegenomen. Bij het begin zijn er zo’n veertig mensen maar we eindigen met meer dan honderd mensen en veertien fakkels. Het mooiste is om biddend en zingend met al die fakkels door de straten te trekken. Voor  1 oktober, het feest van de H.Theresia, de patrones van onze parochie,  houden we een noveen. Elke dag krijgt een school en een wijk de beurt om voor de lezingen, voorbeden en de liederen te zorgen en zij brengen hun offergaven, meestal  voedsel in blik, voor de arme mensen. Voor Kerstmis hebben we de Auroramissen  in de kerk. Negen dagen lang is er om 5.00 uur in de morgen een H, Mis. Na de mis  gaan de mensen naar de pastorie en gebruiken dan samen gezellig een kopje koffie  met een broodje. Elke dag neemt een andere wijk hiervoor de zorg op zich.

 

Op 3 juli toen ik op vakantie in Nederland was heb ik met een groot deel van de provincie

mijn 40-jarig kloosterfeest mogen vieren. Enkele familieleden die in Nederland wonen,

waren uitgenodigd  maar ook al de religieuzen die op het eiland actief geweest zijn: de zusters Franciscanessen van Asten, de Dominicanessen van Voorschoten, en  van Bethanië en de Frères van La Salle. Het was een geweldige ontmoeting. In de Eucharistieviering die het thema droeg:

Verbondenheid is trouw zonder grenzen” voelden we ons allen sterk verbonden. We zongen samen het Onze Vader in het papiaments:

"Nos Tata cu ta den cielu, Tata stima:",   maak alles nieuw. Men kende de wijs en probeerde zo goed mogelijk mee te komen. Een heerlijke brunch  deed ons allen goed. Om half drie werd er een PowerPoint over Aruba gegeven.

We kregen de gehele geschiedenis in vogelvlucht. De prachtige natuur, de cactussen, de geiten, de olieraffinaderij Lago en het hoteltoerisme, dat op het moment hoogtij viert, want Aruba heeft een prachtig strand en rotspartijen. Met koffie en “Limburgse vlaai” werd de dag besloten . Het was in een woord  “geweldig”. Nadat ik terug was op Aruba, dacht ik de definitieve datum van mijn feest op 7 oktober in stilte te vieren. Mijn familie ging daar niet mee akkoord. Het werd een fantastisch feest. Ik kwam in de krant en op de T.V. om over mijn roeping en mijn werk hier te praten. Er zijn heel weinig Antilliaanse religieuzen. Ze kwamen met veel vragen. In de Eucharistieviering was de kerk gevuld met familie, vrienden en bekenden.

Het thema van de dienst was: ”Christus, licht in mijn leven”. In donkere momenten van mijn leven was dit licht van Christus mijn begeleider. Dit thema had ik ook genomen bij mijn  tijdelijke en eeuwige geloften. Na de viering was er receptie waar veel mensen me kwamen feliciteren. Ik kreeg er een warm gevoel van en daardoor merkte ik ook hoe mijn werk hier wordt gewaardeerd. Ik hoop nog menig jaartje met  en voor mijn volk hier te mogen werken en leven.

 

                                                                             Zr. Graciëla Kock

                                                                             Dr. Schaepmanstraat  23

                                                                             San Nicolas  ARUBA

 
 
Op 15 mei was er in Tegelen een MALAWIDAG
 

Voor de Malawidag waren allen uitgenodigd die ooit in Malawi actief waren geweest, zowel uit  Duitsland als uit Nederland. Jammer genoeg konden ze niet allemaal komen ,maar
hier zie je de groep die er wel was

 
 

 Ze hadden het mooiste weer van de  
 
wereld, de zon scheen volop, men kon
 genieten van de  tuin en van het   samen-
 zijn  in de zon.
 Er werd verteld en herinneringen opge-
 haald

 Een echte ontmoetingsdag  !!  

 
 
 

 

 
<<-- 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 -->>
 
terugEerste pagina terugVorige pagina
 
 
Hier is de link naar de pagina wie zijn wij Hier is de link naar de pagina waar zijn we Hier is de link naar de pagina ons erfgoed Hier is de link naar de pagina wereldwijd Hier is de link naar de pagina waar staan we voor Hier is de link naar de begin pagina Hier is de link naar de pagina In memoriam