Over paters en nonnen: St.Jozefklooster Maasbree  
  2017-05-03  
 

 Hallo Peel en Maas weekkrant; (serie Over paters en nonnen)

In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In onze nieuwe serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. Het St. Jozefklooster aan het Kennedyplein in Maasbree is nog altijd te bewonderen.

 
   

  Hoe staat de congregatie er in 2017 voor?  
  2017-03-27  
 

  In haar 175 jarig bestaan heeft de congregatie grenzen overschreden en zich verspreid over 4 continenten Momenteel telt onze gemeenschap 981 zusters, verdeeld over 6 provincies, twee regio’s en een communiteit behorend onder het generalaat.

 
   

  de bloemetjes buitenzetten  
  2017-02-26  
 

 De feestelingen van 2017

 
   

  DE FEESTELINGEN VAN 2016 IN INDONESIË  
  2017-02-06  
 

In 2016 waren er in de Provincie Indonesië 12 jubilaressen die hun 65-, 60-, 40-jarig en 25-jarig intredefeest vierden. Begin december zijn ze drie keer bij elkaar geweest om met elkaar te spreken over hun roeping, de stichter Eduard Michelis en de constituties. 

 
   

  Vormingsprogramma 2017  
  2017-01-31  
 

 Zusters van de Goddelijke Voorzienigheid
1ste Graaf van Loonstr. 6,
5921 JC Blerick
 

 
   

  Eeuwige professie in Malawi  
  2016-10-05  
 

Op 2 september was er feest bij onze zusters in de regio Malawi.

 
   

  Viering van de eerste Professie  
  2016-02-26  
 

We wilden dit feest van zr. Chatarina Yuli en zr. Agustina dat op 23 juni 2015 plaatsvond  zo goed mogelijk voorbereiden.
 
   

  Eeuwige geloften in Curitiba  
  2016-02-25  
 

Op 16 mei 2015 deed zr. Ana Paula Batista Benvinda van de “Drievuldigheidprovincie” haar eeuwige professie

 

 
   

     
     
     
     
 

spacer   spacer
     
40-Jarig jubileum van Zr.Graciëla
 

 

 

 
 

 

 

 

 
Aruba is een van de 6 Nederlandse Antillen.  De Antillen zijn verdeeld in twee groepen: de  3 Bovenwindse  en de 3 Benedenwindse eilanden.

Tot de laatste behoort Aruba, het ligt dicht bij de  kust van Venezuela.                     

In november 1955 kwamen de eerste 4 zusters op Aruba aan onder begeleiding van

Moeder Antoine en Zr.Hermanna.

De 4 zusters zouden de scholen overnemen van de Zrs. Dominicanessen die het onderwijs op San Nicolas op gang hadden gebracht. Dat waren 2 lagere scholen en een beginnende kleuterschool. Al snel volgden  1 nieuwe lagere school,

2 kleuterscholen en een huishoudschool. Het aantal zusters uit Nederland nam toe.

Er zijn in die 25 jaar 18 zusters geweest. Behalve hun aanwezigheid in de scholen begonnen ze ook met het AMG  (Antilliaans Meisjes Gilde), een club voor oudere, gehandicapte mensen en een club voor opvang van zwaar gehandicapte kinderen, zodat de ouders tenminste een middag in de week even van huis konden. Via de scholen hadden de zusters goede contacten met de bevolking. Nu nog wordt dikwijls naar de zusters gevraagd.  Hier volgt het verhaal van Zr.Graciëla zelf:

Ik leerde de zusters kennen, omdat ik er als kleuterleidster werkzaam was. Ik werd getroffen door hun officiegebed dat ze in de parochiekerk samen baden. Ik hoorde Gods roep en besloot om Hem te volgen. In 1966 vertrok ik naar Nederland voor mijn vorming in het religieus leven. Dat was een grote overgang. Na 3 jaar kwam ik terug om de Hoofdakte in Aruba te behalen. Daarna ben ik hier blijven wonen.

De overgang van Nederland naar Aruba was eveneens groot. Ik behoorde tot de communiteit van San Nicolas, maar voelde me eveneens verantwoordelijk voor mijn familie. Als ik naar school ging kwam ik 2 x daags langs  mijn ouderlijk huis. Mijn ouders werden ziek en kwamen te overlijden. Toen de laatst overgebleven zusters in januari 1981 Aruba verlieten, bleef ik alleen achter. Dit was ook mijn keuze.

De eerste jaren heb ik in een gemeenschap gewoond van de Zusters Franciscanessen van Asten. Toen ook die weggingen, mocht ik bij mijn alleenstaande oudere zus gaan wonen. Ik was blij dat deze mogelijkheid me werd geboden. Ik voel me nog steeds intens verbonden met de Zusters van de Goddelijke Voorzienigheid. Jaarlijks ga ik naar Nederland om de contacten te onderhouden.  Tot 1990 was ik hoofd van de Arubanita kleuterschool en deed daarnaast al veel vrijwilligerswerk in de parochie. Na een bijscholing van 9 maanden in St. Louis in Amerika op het gebied van religieus leven en pastoraal werk kon ik me helemaal  aan mijn volk geven en dit doe ik nu nog steeds.

Wat doe ik in Aruba?

 

In onze parochie hebben wij twee kerken, een grote, de Theresiakerk  en een kleine, de Emanuelkapel.  In deze kapel is plaats voor  ongeveer 200 mensen. Hier heb ik de zorg voor de versiering, maar k ben er ook lectrice en ik deel communie uit. Ook help ik een onderwijzeres bij de voorbereiding van kinderen op hun eerste communie.

 Op 25 maart bestond de kapel  40 jaar.

 Dat was een feest !De kapel was van te voren

 helemaal opgeknapt met nieuwe ramen en tegels,

 ik heb heel wat moeten doen om dat op tijd

 klaar te krijgen. Verder zit ik in de pastorale raad

 van de parochiekerk en in de financiële

 commissie. Twee keer per week houd ik spreek-

 uur  op de pastorie, en ik houd de administratie

 bij van dopen, vormen en overlijden.

 Wij krijgen veel kleren voor de armen.

 Een keer per maand komen de arme mensen

 kleren halen. Dat het veel werk meebrengt begrijpt u wel. Ook komen er mensen  voor een financiële ondersteuning. Ze krijgen een bon van 25 gulden waarmee ze dan bij een bepaalde supermarkt eten kunnen krijgen. Op het eind van de maand reken ik af bij de supermarkt. Eens per maand bezoek ik  bejaarden en zieken  thuis, en breng hun de communie. Ik ben de coördinator van dit werk en begeleid dertien paren van vrouwen en mannen die dit werk ook doen. Vier of vijf keer per jaar komen we samen om over dit werk van gedachte te wisselen. Ik word vaak gevraagd om bij zieken en stervenden te komen bidden en hun bij te staan in deze moeilijke tijd. Het is bij ons de gewoonte om  na een begrafenis  negen dagen lang ’s avonds een rozenhoedje te bidden, waarbij men dan op mij een beroep doet.  Elk jaar wordt er in de vastentijd in verschillende wijken op de zes vrijdagen van 8.00 tot 10.00 ’s avonds  de kruisweg gebeden. De leden van de parochieraad  bezoeken in de wijken veertien families  om te  vragen  of wij bij  hen kunnen komen bidden. Zij zorgen dan buiten voor een tafel met wil kleed, bloemen en een kruisbeeld. Ze krijgen de kruiswegstatie en een fakkel. Deze fakkel wordt door de biddende menigte meegenomen. Bij het begin zijn er zo’n veertig mensen maar we eindigen met meer dan honderd mensen en veertien fakkels. Het mooiste is om biddend en zingend met al die fakkels door de straten te trekken. Voor  1 oktober, het feest van de H.Theresia, de patrones van onze parochie,  houden we een noveen. Elke dag krijgt een school en een wijk de beurt om voor de lezingen, voorbeden en de liederen te zorgen en zij brengen hun offergaven, meestal  voedsel in blik, voor de arme mensen. Voor Kerstmis hebben we de Auroramissen  in de kerk. Negen dagen lang is er om 5.00 uur in de morgen een H, Mis. Na de mis  gaan de mensen naar de pastorie en gebruiken dan samen gezellig een kopje koffie  met een broodje. Elke dag neemt een andere wijk hiervoor de zorg op zich.

 

Op 3 juli toen ik op vakantie in Nederland was heb ik met een groot deel van de provincie

mijn 40-jarig kloosterfeest mogen vieren. Enkele familieleden die in Nederland wonen,

waren uitgenodigd  maar ook al de religieuzen die op het eiland actief geweest zijn: de zusters Franciscanessen van Asten, de Dominicanessen van Voorschoten, en  van Bethanië en de Frères van La Salle. Het was een geweldige ontmoeting. In de Eucharistieviering die het thema droeg:

Verbondenheid is trouw zonder grenzen” voelden we ons allen sterk verbonden. We zongen samen het Onze Vader in het papiaments:

"Nos Tata cu ta den cielu, Tata stima:",   maak alles nieuw. Men kende de wijs en probeerde zo goed mogelijk mee te komen. Een heerlijke brunch  deed ons allen goed. Om half drie werd er een PowerPoint over Aruba gegeven.

We kregen de gehele geschiedenis in vogelvlucht. De prachtige natuur, de cactussen, de geiten, de olieraffinaderij Lago en het hoteltoerisme, dat op het moment hoogtij viert, want Aruba heeft een prachtig strand en rotspartijen. Met koffie en “Limburgse vlaai” werd de dag besloten . Het was in een woord  “geweldig”. Nadat ik terug was op Aruba, dacht ik de definitieve datum van mijn feest op 7 oktober in stilte te vieren. Mijn familie ging daar niet mee akkoord. Het werd een fantastisch feest. Ik kwam in de krant en op de T.V. om over mijn roeping en mijn werk hier te praten. Er zijn heel weinig Antilliaanse religieuzen. Ze kwamen met veel vragen. In de Eucharistieviering was de kerk gevuld met familie, vrienden en bekenden.

Het thema van de dienst was: ”Christus, licht in mijn leven”. In donkere momenten van mijn leven was dit licht van Christus mijn begeleider. Dit thema had ik ook genomen bij mijn  tijdelijke en eeuwige geloften. Na de viering was er receptie waar veel mensen me kwamen feliciteren. Ik kreeg er een warm gevoel van en daardoor merkte ik ook hoe mijn werk hier wordt gewaardeerd. Ik hoop nog menig jaartje met  en voor mijn volk hier te mogen werken en leven.

 

                                                                             Zr. Graciëla Kock

                                                                             Dr. Schaepmanstraat  23

                                                                             San Nicolas  ARUBA

 
 
Op 15 mei was er in Tegelen een MALAWIDAG
 

Voor de Malawidag waren allen uitgenodigd die ooit in Malawi actief waren geweest, zowel uit  Duitsland als uit Nederland. Jammer genoeg konden ze niet allemaal komen ,maar
hier zie je de groep die er wel was

 
 

 Ze hadden het mooiste weer van de  
 
wereld, de zon scheen volop, men kon
 genieten van de  tuin en van het   samen-
 zijn  in de zon.
 Er werd verteld en herinneringen opge-
 haald

 Een echte ontmoetingsdag  !!  

 
 
 
Uitstapje van de zusters uit het Verzorgingshuis St.Anna te Boxmeer
 

 

 Dit jaar is het er toch van gekomen. De zusters van Providentia en St.Jozef uit Boxmeer hadden een uitgaansmiddag   en hoe!!!
Even wachten op de bus is geen ramp:

 

 

 De busvertrok naar Appeltern, daar stond de boot klaar. Al varende genoten ze van uitzicht, zon, wind en water en van goed gezelschap.

 Het uitzicht was grandioos

 

 

 Maar de organisatie had nog meer in petto
 Uitstappen en naar een restaurant.
 
Een ijsje gaat er altijd in............

 

 

En nog was het niet het einde...
Er wachtte nog een  heerlijke pannenkoek ....
de keuze was moeilijk. 

   

     

 Voldaan keerde iedereen huiswaarts

          

 

 
 
De nieuwe zorgbegeleidster
 

 Zorg-begeleiding binnen de congregatie 

 

Vanaf 1 januari 2006 kende de Nederlandse Provincie 

een zorgbegeleidster in de persoon van Christien Leunissen. 

Ze was verantwoordelijk voor de belangenbehartiging van een aantal
leden van onze provincie die binnen afzienbare tijd in aanmerking
zouden kunnen komen voor extramurale zorg of indicatie voor een
verzorgingshuis.  

Ze was aanspreekpunt voor de betreffende zusters en had een
signalerende en adviserende functie met betrekking tot de gezondheid
en de kwaliteit van de geboden zorg. Daarom behoorde het tot haar
taak regelmatig de communiteiten/zusters te bezoeken. Ze besprak 
de situatie met het coördinatieteam indien nodig, en onderhield
hiertoe de noodzakelijke contacten met artsen, thuiszorg enz. 
In overleg met de betreffende zuster deed  zij voorstellen aan het
coördinatieteam aangaande het wel en wee van de zuster.
Ze nam deel aan de gespreksgroep over zorg. Zij heeft een goede
voorzet gegeven aan de invulling van deze functie.

 

 

Per 1 januari 2007 heeft zij  deze functie doorgegeven  
aan 
Mevrouw 
Lilian Koks
Zij is fysiotherapeute van  beroep. Na een inlooptijd, waarin  ze zich moest  inwerken in  "wetgeving” en  inleven in de“religieuze leefwereld”, zal ze  voor 8 uur in de week beschikbaar zijn.

We hopen dat ze snel het vertrouwen van de zusters  zal  winnen en dat ze een
weg vindt binnen de maatschappelijke en zorginstellingen waarmee ze te  maken krijgt. Al gauw kreeg ze te maken met de echte praktijk. Ze zette zich in voor zusters  die moeilijk ter been zijn en kreeg het klaar dat er scootmobiels kwamen. Ze regelde de mogelijkheid tot vervoer in de omgeving voor zusters zonder auto. En nu zuster Anna Jacoba zou moeten verhuizen van
Martinushof naar Bösdael  in Reuver, is ze er na veel activiteit in geslaagd dat ze opgeno-men is bij de groep van onze zusters in Boxmeer. Dit zijn nog maar enkele punten die we aan kunnen halen. Maar het  is een functie die niet meer weg te denken is in onze provincie. 

 
 
Ons Coördinatieteam
 

 

Ons team heet tegenwoordig niet meer  provinciaal bestuur
maar
Provinciaal Coördinatieteam :
Wij zijn gezamenlijk verantwoordelijk. maar
er moeten mensen zijn die coödineren.

 

 
 

 

 
<<-- 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 -->>
 
terugEerste pagina terugVorige pagina
 
 
Hier is de link naar de pagina wie zijn wij Hier is de link naar de pagina waar zijn we Hier is de link naar de pagina ons erfgoed Hier is de link naar de pagina wereldwijd Hier is de link naar de pagina waar staan we voor Hier is de link naar de begin pagina Hier is de link naar de pagina In memoriam