Herdenkingsfeest in CuiabŠ, BraziliŽ  
  2017-12-17  
 

 

Het jubileum werd op een provinciale dag gevierd met de 30 zusters en 5 leken. 

 

 
   

  Struktuurbijeenkomst BraziliŽ  
  2017-09-20  
 

Van 31 augustus tot 3 september 2017 vond in Curitiba/Parana/Brazilië een studiebijeenkomst plaats, om te overleggen over een nieuwe structuur voor het leven en de zending van de zusters van de Goddelijke Voorzienigheid in Latijns-Amerika en Mozambique. Uit de 4 provincies en 1 regio waren 86 zusters aanwezig. De methode “Zien-oordelen-handelen” werd daarbij gehanteerd.
De 100 communiteiten van Latijns-Amerika en Mozambique hielden een gebedsdienst, zodat ze deze bijeenkomst in hun gedachten en gebed konden  meebeleven.


 

 
   

  50-JARIG JUBILEUM IN PARANATINGA, MATO GROSSO  
  2017-07-05  
 
Paranatinga is een afgelegen plaats in het binnenland van Mato Grosso, Brazilië. Vijftig jaar geleden met een geringe bevolking die leefde in enkele hutten in de “Buschsteppe”. 
 
   

  Serie Kloosters; De Keverberg  
  2017-06-29  
 

 In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In deze serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. ­Kasteel De ­Keverberg in Kessel werd van 1880 tot 1944 bewoond door Duitse zusters, totdat ze moesten vluchten en het kasteel door de bezetters werd verwoest. 

 
   

  Serie kloosters; Zusterklooster Panningen  
  2017-06-22  
 

  In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In deze serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. Inmiddels doet het gebouw dienst als café en restaurant, maar Grand Café Gallery in Panningen was jarenlang een zusterklooster.

 
   

  KerkebŲske - Helden  
  2017-06-12  
 

Hallo Peel en Maas weekkrant - serie kloosters


In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In deze serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. In Helden verhuisden de zusters drie keer voordat ze bij hun eindbestemming, Kerkeböske, belandden.

 

 
   

  Over paters en nonnen: St.Jozefklooster Maasbree  
  2017-05-03  
 

 Hallo Peel en Maas weekkrant; (serie Over paters en nonnen)

In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In onze nieuwe serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. Het St. Jozefklooster aan het Kennedyplein in Maasbree is nog altijd te bewonderen.

 
   

  Hoe staat de congregatie er in 2017 voor?  
  2017-03-27  
 

  In haar 175 jarig bestaan heeft de congregatie grenzen overschreden en zich verspreid over 4 continenten Momenteel telt onze gemeenschap 981 zusters, verdeeld over 6 provincies, twee regio’s en een communiteit behorend onder het generalaat.

 
   

     
     
     
     
Ons Erfgoed
 
 
   
Het verhaal van Roos.  
   

"Er zijn voor anderen", dit stond bij ons thuis heel hoog in het vaandel en werd ook toegepast in grote en kleine dingen. Ik heb dit als het ware met de paplepel ingegoten gekregen. Dit is dan ook mijn motivatie geweest om naar het klooster te gaan en mijn voorliefde van dienstbaar zijn voor de ander toe te passen.

 
   

Ik ben Roos Mensink-Goffin ( Zr. Jeanne), geboren op 23 februari 1936 te Bingelrade, Zuid-Limburg, en de jongste van 10 kinderen, eerst 5 jongens en toen 5 meisjes. Na de lagere school ben ik 3 jaar in Spekholzerheide intern op de huishoudschool geweest en heb zodoende de zusters leren kennen. Daarna heb ik in Heerlen een 2-jarige opleiding gedaan als kleuterleidster en ik ben in mei 1955 geslaagd. Van mei 1955 tot augustus 1956 ben ik in Doenrade kleuterjuf geweest.

In augustus 1956 ben ik in Steyl ingetreden. Het viel mij zeer zwaar ons gezellige en liefdevolle thuis te verlaten, maar ik dacht dat, wat zoveel jongens en meisjes konden, ik ook aandurfde. Onze groep bestond uit drie postulanten en wij konden het goed met elkaar vinden. Maar wat heb ik een heimwee gehad naar huis! Als ik op de slaapzaal was en voor het raam stond, hoopte ik Bingelrade te zien liggen. Dit heeft maanden geduurd. De hele sfeer van kinderlijk behandeld worden, zeer streng op in mijn ogen pietluttige dingen, regeltjes en nog eens regeltjes, zal hiertoe wel hebben bijgedragen. In de verschillende huizen waar ik geweest ben, heerste over het algemeen wel een goede sfeer. Ik heb er dan ook prettig gewerkt. Vooral de 8 jaren in Amsterdam zijn voor mij zeer waardevol geweest, zowel wat het kloosterleven betreft als het werk als kleuterleidster en de vele dingen die je erbij deed zoals huisbezoek, leidster van de moederclub, helpen met huishoudelijk werk in de communiteit en later in de gezinszorg. Vooral de prettige ontvangst door Zr. Louisina in de keuken, wanneer ik thuiskwam van het werk, zal ik niet gauw vergeten: altijd had ze iets lekkers voor mij. We zijn dan ook altijd met elkaar in contact gebleven.

Waarom dan toch weg? Er kwamen vragen bij mij op als: wil ik dit wel mijn hele leven doen en zo oud worden? En het antwoord was: nee. Het verlangen naar het gezinsleven en het stichten van een eigen gezin ging de boventoon voeren. De Amsterdamse communiteit vaarwel zeggen heeft me best moeite gekost en je gaat niet over een nacht ijs. In augustus 1969 ben ik weggegaan. Trouw zijn aan jezelf is op zo'n moment belangrijk. Thuis werd ik met open armen ontvangen, zowel door mijn ouders als door broers en zusjes. De uitspraak van een medezuster "dan heeft ze nooit roeping gehad" is naruurlijk onzin. Je geeft je zover je dat kunt. In oktober 1970 ben ik getrouwd met een weduwnaar met drie jongens in de leeftijd van 19, 16 en 4 jaar. Ook hierin leg je al je liefde en dienstbaarheid en je zit meteen in het volle leven. Maar ook al heel gauw in verdriet, want op 17 augustua 1973 stierf mijn man, op het werk, aan een hartinfarct. Dan stort je hele wereld in. Maar lang kun je niet bij de pakken neerzitten, want je hebt een gezin waar je voor staat. Ik heb altijd veel steun van mijn familie in Limburg gehad. De jongens gingen maar wat graag naar opa en oma. Het is gelukkig met de jongens prima gegaan. Ze hebben hun studie afgemaakt en hebben hun eigen weg gezocht. Frank de jongste, is tot zijn 26ste jaar bij ons gebleven. In de jaren '74 tot '77 ben ik veel vrijwilligerswerk gaan doen: de Zonnebloem, voorbereiding op de Eerste Communie en het Vormsel en andere activiteiten in het parochieteam. Dit alles heeft mij geestelijk zeer verrijkt. Op 21 mei 1977 ben ik met mijn huidige man Johan Mensink getrouwd, een ex-pater van het H. Sacrament van Baarlo. Johan heeft 6 jaar in Rome filosofie en theologie gestudeerd en is daarna 5 jaar missionaris geweest in Mozambique en 10 jaar in Brazilië. Ook hij liet zich leiden door de gedachte van trouw zijn aan jezelf. Bij onze huweljksplechtigheid hadden we als thema: Ik zal er zijn voor jou. Dit maakten we iedere dag waar en natuurlijk ook naar buiten: voor de ander er zijn. Wij waren hier in onze parochie erg actief en deden veel vrijwilligerswerk tot het moment dat mijn man overleed.

Nu mijn antwoord op de vraag of de Congregatie ook iets betekend heeft in mijn leven. Ik heb me jarenlang prettig gevoeld in de congregatie. Ik voelde me er op mijn gemak. ik had het gevoel dat ik de juiste keuze gemaakt had en heb er dan ook geen spijt van. Omdat ik in het klooster ben geweest, heb ik zeer veel mensen leren kennen met verschillende karakters. Dit heeft mij altijd geboeid. Ik hou van mensen en ben in hen geïnteresseerd. Mijn kloosterleven werkt o.a. op de volgende manieren in mijn leven na: een andere kijk op kerk en samenleving; opkomen voor de zwakste; sober leven; altijd bezig zijn ; stiptheid.

                                                                                         Roos Mensink- Goffin.

 
   
terug Ga terug
   
   
 
Hier is de link naar de pagina wie zijn wij Hier is de link naar de pagina waar zijn we Hier is de link naar de pagina ons erfgoed Hier is de link naar de pagina wereldwijd Hier is de link naar de pagina waar staan we voor Hier is de link naar de begin pagina Hier is de link naar de pagina In memoriam >