Herdenkingsfeest in CuiabŠ, BraziliŽ  
  2017-12-17  
 

 

Het jubileum werd op een provinciale dag gevierd met de 30 zusters en 5 leken. 

 

 
   

  Struktuurbijeenkomst BraziliŽ  
  2017-09-20  
 

Van 31 augustus tot 3 september 2017 vond in Curitiba/Parana/Brazilië een studiebijeenkomst plaats, om te overleggen over een nieuwe structuur voor het leven en de zending van de zusters van de Goddelijke Voorzienigheid in Latijns-Amerika en Mozambique. Uit de 4 provincies en 1 regio waren 86 zusters aanwezig. De methode “Zien-oordelen-handelen” werd daarbij gehanteerd.
De 100 communiteiten van Latijns-Amerika en Mozambique hielden een gebedsdienst, zodat ze deze bijeenkomst in hun gedachten en gebed konden  meebeleven.


 

 
   

  50-JARIG JUBILEUM IN PARANATINGA, MATO GROSSO  
  2017-07-05  
 
Paranatinga is een afgelegen plaats in het binnenland van Mato Grosso, Brazilië. Vijftig jaar geleden met een geringe bevolking die leefde in enkele hutten in de “Buschsteppe”. 
 
   

  Serie Kloosters; De Keverberg  
  2017-06-29  
 

 In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In deze serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. ­Kasteel De ­Keverberg in Kessel werd van 1880 tot 1944 bewoond door Duitse zusters, totdat ze moesten vluchten en het kasteel door de bezetters werd verwoest. 

 
   

  Serie kloosters; Zusterklooster Panningen  
  2017-06-22  
 

  In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In deze serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. Inmiddels doet het gebouw dienst als café en restaurant, maar Grand Café Gallery in Panningen was jarenlang een zusterklooster.

 
   

  KerkebŲske - Helden  
  2017-06-12  
 

Hallo Peel en Maas weekkrant - serie kloosters


In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In deze serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. In Helden verhuisden de zusters drie keer voordat ze bij hun eindbestemming, Kerkeböske, belandden.

 

 
   

  Over paters en nonnen: St.Jozefklooster Maasbree  
  2017-05-03  
 

 Hallo Peel en Maas weekkrant; (serie Over paters en nonnen)

In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In onze nieuwe serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. Het St. Jozefklooster aan het Kennedyplein in Maasbree is nog altijd te bewonderen.

 
   

  Hoe staat de congregatie er in 2017 voor?  
  2017-03-27  
 

  In haar 175 jarig bestaan heeft de congregatie grenzen overschreden en zich verspreid over 4 continenten Momenteel telt onze gemeenschap 981 zusters, verdeeld over 6 provincies, twee regio’s en een communiteit behorend onder het generalaat.

 
   

     
     
     
     
Ons Erfgoed
 
 
   
Lager onderwijs  
   

 

 
Sinds de vestiging in Nederland hebben veel zusters in het onderwijs gewerkt:
In de Lagere school in Blerick, Venlo en Tegelen maar ook in veel andere plaatsen in Nederland: Steyl, America, Helden, Maasbree, Maasniel, Neer, Oirlo, Ottersum, Sevenum, Spekholzerheide, Terwinselen, Velden, Bergharen, Lierop, Arnhem, Utrecht, Amsterdam. Ook op Aruba werkten zij o.a. in het lager onderwijs..
De zusters hebben zich met hart en ziel ingezet voor jeugd en onderwijs. Daarbij volgden ze ook de vele ontwikkelingen In de onderwijswereld.
Hieronder volgt de beschrijving van enkele zusters die in het lager onderwijs werkzaam waren.
 
   

Op 20-jarige leeftijd was Zr. Marianne Hendriks ingetreden en werd al gauw te werk gesteld in het onderwijs. Ze is 40 jaar in het lager onderwijs werkzaam geweest. Daarvan was ze de laatste 12 jaar hoofd van de school. Bij het verlaten van de school kon ze eigenlijk nog niet geloven dat het toen afgelopen was. Ze had al die 40
jaren met veel plezier voor de klas gestaan. Toen ze op haar 65ste stopte, was dat dan ook niet omdat ze er geen zin meer in had, maar omdat het moest van de minister. Ze verklaarde zelf dat ze vooral in Blerick fantastisch had gewerkt in een fijn team docenten en met een aantal actieve ouders. Na haar pensionering ging ze eerst een tijdje op vakantie om wat aan de nieuwe situatie te wennen. Daarna wilde ze mee het documentatie-centrum van de school op poten zetten. Het schoolteam wilde haar daar graag bij inschakelen. Met de vernieuwingen in school had Zr. Marianne geen moeite gehad; ze vond die juist boeiend. Wel had ze de laatste tijd wat moeite met al die vergaderingen, soms twee op een avond. Alles bij elkaar had ze er nooit spijt van gehad in het onderwijs terecht gekomen te zijn.

Zr. Henriëtte Tetzlach was geboren in Duitsland, maar kwam naar Nederland omdat het haar wens was onderwijzeres te worden. In Duitsland waren alle kweekscholen overbezet. Via een kennis die reeds in Blerick aan de studie was, hoorde ze over de mogelijkheden daar. Ze maakte er werk van en thuis hadden ze geen bezwaar.
In Blerick begon ook de vlam voor het religieuze leven aan te wakkeren en in 1921 trad ze te Steyl in. Binnen haar religieuze leven is het onderwijs centraal blijven staan. Ze hield van de kinderen en kon ook ook moeilijk buiten. Gelukkig heeft ze veel jaren van het onderwijs mogen genieten. 40 Jaar was ze op verschillende plaatsen
werkzaam in school. Het was haar gouden tijd. Ze heeft zich met liefde voor haar werk ingezet en ze was er dankbaar voor.


Zr. Francina Derksen volgde in Venlo een cursus Spaans, waarna ze met die taal goed uit de voeten kon. Het volgen van die cursus was voor Zr. Francina belangrijk in verband met lesgeven aan Spaanse kinderen in Venray.
Spaanse leerlingen van Venrayse scholen hadden nogal wat moeilijkheden met de lessen op school. Ook de ouders van die leerlingen konden zich moeilijk bedienen van het Nederlands. Het gevolg was dat Zr. Francina nogal met gebarentaal moest werken. Ze moest handen en voeten gebruiken om de conversatie met die ouders levendig te houden. Zr. Francina had daarvóór al 42 jaar in het onderwijs gewerkt, waarvan 9 jaar als hoofd van de Antoniusschool in Blerick. Hier op de foto is zij actief in Amsterdam.


Zr. Angèle Bodelier stond van haar 39 jaar onderwijzeres zijn maar liefst 21 jaar voor de klas in Sevenum. In 1937 slaagde zij als onderwijzeres en begon haar onderwijsloopbaan in Neer. Daarna was ze achtereenvolgens actief in Horst-America, Blerick, Sebenum, Tegelen en opnieuw Sevenum. In de Sevenumse periode hebben ongeveer 750 kinderen bij haar in de klas gezeten.

Zr. Marieni v.d. Brule vertelt:
Mijn tijd in het onderwijs
Er is mij gevraagd om iets te schrijven over de tijd dat ik in school stond. Ik doe dit met plezier, want het is een heel mooie tijd geweest, midden tussen de jeugd. Alles bij elkaar heb ik ongeveer 35 jaar les gegeven in ongeveer 10 plaatsen in 12 verschillende scholen.

Alle klassen heb ik gehad, van 1 tlm 6, in dorpen en steden.
Het was vaak een groot verschil wat betreft interesse en mentaliteit.
In de oorlogsjaren was ik in Horst-America. Toen we van de evacuatie terugkwamen, was de school zo beschadigd dat we er niet in konden. Ik heb toen bij mensen thuis les gegeven. Op de klompen ging ik ernaar toe, want we moesten zuinig zijn op onze schoenen. In de school was geen elektrisch licht en toen ik op een avond nog wat zat te werken in het halfdonker, kwam opeens een vader binnengestapt die boos was omdat hij een boete had gekregen omdat hij zijn dochter thuis gehouden had om aardappelen te rapen. Na even met hem gepraat te hebben, zei hij heel nuchter:
"Och zuster, voor die f 2.50 kan ik haar nog wel een paar weken
thuishouden."
Behalve het lesgeven moest ik ook zelf de school poetsen. Het waren maar drie klassen, maar met van die ruwe houten vloeren, dus. ...
In Venray op het internaat was het heel anders. De meeste leerlingen waren voogdijkinderen, die vaak ook nog een leerachterstand hadden, maar heel aanhankelijk waren.
In Tegelen kreeg ik de tweede klas met kinderen van allerlei pluimage, van woonwagenjeugd, die soms de kauwgom die anderen in de vuilnisbak gooiden er weer uithaalden en weer in de mond staken, tot gewone burgerjeugd.
Na een half jaar was het weer verkassen om voor BLO te gaan studeren. Op naar de mijnwerkerskinderen. Weer een heel ander slag met andere collega's en andere methodes. Maar best een leuke tijd, waarin ik ook heel wat heb beleefd, teveel om allemaal te vertellen.
Vandaar naar de domstad Utrecht. Wat een schrik toen we daar aankwamen. Ik verwachtte een heldere klas, maar o jee, de muren waren donkerbruin geschilderd en de deuren donkergroen. En daarbij heel hoge ramen; triester kon het echt niet. Bovendien, bijna niet te geloven, er waren nog leesboeken met oude spelling en atlassen die bijna uit elkaar vielen. Waar was al het geld gebleven? We hebben daar samen heel wat moeten vernieuwen; de kinderen waren er echter heel leuk. Op de eerste dag zei een moeder tegen me: "Zuster, het is toch zo'n lekker varken". Dat hebben we geweten, het was een echte rakker, maar ook een heel leuke meid.
In een van die jaren hoefden de leerlingen pas met 1 januari 6 jaar te zijn. Dat was niet leuk, want verschillende meisjes waren nog echt niet schoolrijp; met alle gevolgen van dien.
Van daaruit weer naar de mijnwerkers. Als de kinderen op de speelplaats onder elkaar praatten, verstond ik er niets van, tot ik tot de ontdekking kwam dat het half Duits was. Ik zou dat jaar met de klas 5 en 6 overgaan, maar het lot besliste anders.
Op naar Arnhem. Er was me gezegd dat ik een klasje kreeg met 24 leerlingen,maar wat een schrik, het waren er 53. Twee klassen waren samengevoegd. Een ervan was goed op niveau, maar in de andere was veel toneel gespeeld. Telkens kwam dan ook de vraag: "Zuster, wanneer gaan we toneelspelen?" Antwoord: "zo gauw als
jullie allemaal de tafels tot 10 kennen". Dat was me wat.Toch heb ik ook daar bijna 14jaar met heel veel plezier gewerkt; 13 jaar in de Mariaschool en nog een jaar in de Frater Andreasschool omdat de meisjesschool was opgeheven. Tenslotte nog 5 jaar in Venlo-zuid waarvan het laatste jaar me nog vers in het geheugen ligt. Daar had ik een paar echte boefjes uit zwak-sociale gezinnen. Als je ze eenmaal gewonnen had, waren het "schatten" en gingen ze voor je door het vuur. Na 5 jaar moest ik om gezondheidsredenen uit het werk. Helaas, want de kinderen, overal, waren me zeer dierbaar!!
Ik zou er haast een boek over kunnen schrijven.
De overgang naar kantoorwerk was dan ook erg groot.
Door alle verplaatsingen heb ik wel geleerd "los te laten" en mezelf aan te passen al was het niet altijd gemakkelijk.

 

Zr. Aniëla
 
Na haar lyceumopleiding trad Zr. Aniëla op 20-jarige leeftijd in bij de Zusters van de Goddelijke Voorzienigheid. Voor de opleiding tot onderwijzeres werd ze vanuit Duitsland naar Nederland gestuurd. Daar is ze als zodanig 
ook in enkele scholen in Noord-Limburg actief geweest.
In 1937 mocht ze naar de missie in Nederlands Oost Indië. Ze heeft daar eveneens voor de klas gestaan en in een weeshuis gewerkt.
Na haar missie-periode is ze in Nederland weer in het onderwijs terecht gekomen.
In 2001 bereikte ze haar 100ste  verjaardag en in 2005 is ze overleden in Huize Vroenhof in Houthem.
 
Zr. M. Hyacinth
 
Ze is eerst in de kleuterschool werkzaam geweest.  Een bezwaar was dat ze niet kon zingen, maar ze was ook meer geschikt voor hogere klassen . Toen zou ze naar de opleiding in het Landbouwonderwijs gaan, die cursus ging om bepaalde redenen niet door en  zo kwam ze tenslotte in het basisonderwijs terecht. Op verschillende plaatsen is ze geweest, maar haar glorieperiode was in Aruba. Daarover kan ze veel vertellen.  Ze was hoofd van het Philomena College. Ze werkte er heel hard, van ,s morgens vroeg tot 's avonds laat. De school was alles voor haar. Ze werd door docenten en leerlingen op handen gedragen. Ze werd vaak geprezen om de goede resultaten die ze met de leerlingen behaalde, die waren altijd heel goed voorbereid op de vogende stap. Toen ze uit Aruba terugkwam  omdat de congregatie onvoldoende zusters voor dit werk had, was ze in de provincie actief als econome. Het was een grote overgang voor haar en Aruba bleef ze altijd missen. In Boxmeer in huize St.Anna las ze nog bij enkele zusters die dat niet meer zelf konden, uit de krant voor en  als de zusters dat vroegen, ook brieven.
 
                                


 

 

 
   
terug Ga terug
   
   
 
Hier is de link naar de pagina wie zijn wij Hier is de link naar de pagina waar zijn we Hier is de link naar de pagina ons erfgoed Hier is de link naar de pagina wereldwijd Hier is de link naar de pagina waar staan we voor Hier is de link naar de begin pagina Hier is de link naar de pagina In memoriam >