Ons Erfgoed
 
 
Zorg voor de mens met een geestelijke en lichamelijke beperking
 

Maria Roepaan  Ottersum.

In Maria Roepaan in Ottersum verzorgden de zusters kinderen met een dubbele handicap. Zij waren zwakzinnig en hadden ook lichamelijke beperkingen. Zuster M. Antonio Uyttewaal vertelde hierover in een interview .

 

"Totaal onwetend van wat zwakzinnigheid  nou eigenlijk was, stapte ik voor het eerst met mijn sneeuwwit schort en gesteven kap de befaamde en beruchte molenzaal binnen. Een benauwde lucht sloeg me in het gezicht en vlakbij me zat een klein, vreemd vergroeid meisje enigszins weggedoken tegen een verwarmingsradiator. Terwijl ik naar haar keek, stak het kind vliegensvlug een hand in haar broek en een seconde later had ik een handvol warme keuteltjes tegen mijn schort. Nu ik het vertel moet ik erom lachen maar toen was ik diep geschokt. Alles was even vreselijk die eerste tijd. Ik kon niet tegen het mismaakte, het ongelukkige, het hopeloze van zwakzinnigheid. Maar juist omdat dit een stukje ziekenhuiswerk was, ben ik me er op den duur toch thuis gaan voelen. Als hoofd was ik betrokken bij het wel en wee van alles wat er op de afdeling gebeurde en geleidelijk aan ben ik zwakzinnigen heel anders gaan zien. Ik leerde door het mismaakte, ongelukkige en hopoloze heen te kijken en ik ben van hen gaan houden. Het was een zware tijd. Er was nog geen pedagoog of psycholoog aan de horizon verschenen en vaak wisten we werkelijk niet wat we met de kinderen aan moesten. Dan gingen we maar in polonaise over de gang en speelden we in de kring. We hadden geen speelgoed en er was niemand die ooit zei of we het wel of niet goed deden.

We hebben ooit een kind opgenomen waarvan iedereen dacht dat het heel ernstig gestoord was. Aanvankelijk lag het dag en nacht in bed, totdat we merkten dat er meer in zat. Het moment waarop ik dit kind, met beugels om, voor het eerst zelf naar school zag gaan, zal ik  me op mijn tachtigste nog met een groot gevoel van trots herinneren. Maar we hebben ook een jongen gehad die in een onbewaakt ogenblik weggelopen is. Een dag en een nacht hebben we wanhopig gezocht tot we hem de volgende morgen dood vonden. De gevoelens van onmacht en schuld waren groot en vreselijk voor ons allemaal. Ikzelf ben er echt maandenlang kapot van geweest en nog altijd staan die dagen als een verschrikking in mijn geheugen".