50-JARIG JUBILEUM IN PARANATINGA, MATO GROSSO  
  2017-07-05  
 
Paranatinga is een afgelegen plaats in het binnenland van Mato Grosso, Brazilië. Vijftig jaar geleden met een geringe bevolking die leefde in enkele hutten in de “Buschsteppe”. 
 
   

  Serie Kloosters; De Keverberg  
  2017-06-29  
 

 In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In deze serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. ­Kasteel De ­Keverberg in Kessel werd van 1880 tot 1944 bewoond door Duitse zusters, totdat ze moesten vluchten en het kasteel door de bezetters werd verwoest. 

 
   

  Serie kloosters; Zusterklooster Panningen  
  2017-06-22  
 

  In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In deze serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. Inmiddels doet het gebouw dienst als café en restaurant, maar Grand Café Gallery in Panningen was jarenlang een zusterklooster.

 
   

  Kerkeb÷ske - Helden  
  2017-06-12  
 

Hallo Peel en Maas weekkrant - serie kloosters


In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In deze serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. In Helden verhuisden de zusters drie keer voordat ze bij hun eindbestemming, Kerkeböske, belandden.

 

 
   

  Over paters en nonnen: St.Jozefklooster Maasbree  
  2017-05-03  
 

 Hallo Peel en Maas weekkrant; (serie Over paters en nonnen)

In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In onze nieuwe serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. Het St. Jozefklooster aan het Kennedyplein in Maasbree is nog altijd te bewonderen.

 
   

  Hoe staat de congregatie er in 2017 voor?  
  2017-03-27  
 

  In haar 175 jarig bestaan heeft de congregatie grenzen overschreden en zich verspreid over 4 continenten Momenteel telt onze gemeenschap 981 zusters, verdeeld over 6 provincies, twee regio’s en een communiteit behorend onder het generalaat.

 
   

  de bloemetjes buitenzetten  
  2017-02-26  
 

 De feestelingen van 2017

 
   

  DE FEESTELINGEN VAN 2016 IN INDONESI╦  
  2017-02-06  
 

In 2016 waren er in de Provincie Indonesië 12 jubilaressen die hun 65-, 60-, 40-jarig en 25-jarig intredefeest vierden. Begin december zijn ze drie keer bij elkaar geweest om met elkaar te spreken over hun roeping, de stichter Eduard Michelis en de constituties. 

 
   

     
     
     
     

wereldwijd

  De datum 2009-01-09  
       
  Hooftregel Vrede, Gods droom en onze buigzaamheid  
     
 

 

Provincie Cuiabá 2008
Vrede, Gods droom en onze onbuigzaamheid
 
“Weten te wachten en tegelijkertijd te weten,
 de uren van iedere urgentie te dwingen,
die geen wachten toestaat.”
D. Pedro Casaldáliga)
 
Over de cultuur van vrede spreken, betekent de overgang van een cultuur van oorlog, van geweld, van dwang en discriminatie naar een cultuur van geweldloosheid, van dialoog, van tolerantie en van solidariteit veilig te stellen.
De cultuur van vrede is een cultuur van actie; is de hoogachting voor de mensenrechten in het leven van elke dag; is de ontwikkeling van de democratie. Binnen de cultuur van het leven gaat het om verschillende individuen bekwaam te maken om samen te leven. Daarvoor moeten we een nieuwe manier van delen aanleren pen, proberen naar een ander te luisteren en ons wederkerig beschermen. Het is nodig in verantwoordelijkheid de deelname aan een democratische maatschappij over te nemen die tegen armoede en uitsluiting vecht, die tegelijkertijd de politieke gelijkheid garandeert, de sociale gerechtigheid en de culturele verscheidenheid toelaat, terwijl het in de dagelijkse praktijk oproept tot een bewustzijn van verantwoordelijke consumptie, die alle levensvormen eerbiedigt en aan de ontwikkeling van de lokale gemeenschap, het land en de hele planeet bijdraagt.
 
In 1997 verklaarde de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties het jaar 2000 tot internationaal jaar voor cultuur van vrede. In 1998 verklaarde zij de tijdsruimte tussen 2001 – 2010 tot “Internationale decade voor een cultuur van vrede en geweldloosheid voor alle kinderen van de wereld.” Het manifest 2000 voor een cultuur van vrede en geweldloosheid, dat door de mensen die de Nobelprijs voor de vrede droegen, ontworpen en door de UNESCO uitgegeven werd, ervoer op 4 maart 1999 zijn openbaarmaking. Dit gebeuren was het begin van een campagne tot bewustzijnsvorming van de wereldopinie om het doel van het Internationaal jaar voor de vrede op te eisen.
Meer dan 50 miljoen mensen over de hele wereld ondertekenden dit manifest. Brazilië was statistisch gezien de kampioen bij het verzamelen van handtekeningen met bijna 15 miljoen handtekeningen. In het land zelf was het de staat Rio de Janeiro die de meeste handtekeningen had verzameld, meer dan 7 miljoen sympathieverkla-ringen.
Aangestoken door dit teken en de nood van de mensen, had de school voor vorming tot staatsburgerschap EFC, toen concrete stappen gepland. In april 2003 werd daar het thema “Interreligieuze dialoog voor een cultuur van vrede” ontwikkeld.
Na een sprong in het jaar 2007 vinden we in EFC niets meer van een stichting die concrete stappen verder geeft. Het team is sterk gereduceerd en verschillende mensen doen in andere groepen mee en hebben het zaad van de EFC meegenomen.
De leiding van de school had de oproep tot voortzetting geëvalueerd en vastgesteld dat het geschikter was om netwerken met alle georganiseerde groepen te vormen die op het staatsburgerschap en op de mogelijkheid van medewerking gericht zijn, bv. het netwerk van Staatsburgerlijke Opvoeding, de Volksvertegenwoordiging, een manier van netwerken van vrouwen in Mato Grosso in hun verschillende activiteiten.
In dit vlechtwerk van netwerken kwam het appél, juister gezegd in het hart van de toenmalige novice Marli de Fátima da Silva, om een groep te mobiliseren tot het vormen van een vredesgroep.
Nadat de groep gevormd was, begonnen wij onder elkaar daarover te spreken, hoe en wat we zouden doen. Wij voelden de behoefte bij ons zelf, om ons in de cultuur van vrede te bekwamen en te oefenen. We planden om één zaterdag in de maand telkens een onderwerp van de cultuur der vrede uit te diepen:
1.      Voor een cultuur van vrede en geweldloosheid in haar drie dimensies, vrede met zichzelf (persoonlijke ecologie), vrede met anderen (sociale ecologie) en vrede met de natuur (milieuecologie). Onze leider was: Louiz Augusto Passos.
2.      Dialoog met de vredesboodschapper Eduardo Ayala.
3.      Een cultuur van vrede en geweldloosheid t.a.v. mensenrechten (waarden, rechten, menselijke waarden, gelijkheid van geslachten). Leiding: Dejanira A. Nogueira.
4.      Voor een cultuur van vrede en geweldloosheid t.a.v. de interreligieuze dialoog. Leiding: Zr. Cleofa Marlise Flach.
5.      Voor een cultuur van vrede en geweldloosheid t.a.v. sociale gerechtigheid en een duurzame samenleving. Leiding: Maria Dulce Resende.
6.      Voor een cultuur van vrede en geweldloosheid t.a.v. gezondheid en kwaliteit van leven. Leiding: Dejanira A. Nogueira.
7.      Voor een cultuur van vrede en gerechtigheid t.a.v. vrede in het verkeer en openbare ruimten.
Nog voordat deze eerste fase van vorming was afgesloten, bezochten we openbare scholen en spraken met leerlingen en leerkrachten over een cultuur van vrede.
In het laatste jaar had de burgemeester de privatisering van SANACAP (Firma voor zuivering en verdeling van water) op de agenda geplaatst. Bij deze gelegenheid hebben wij de gemeenteschool Maria Beth in de stadswijk Novo Mato Grosso bezocht. Daar vormden wij een gespreksgroep van leerlingen en docenten en spraken over het voorstel van privatisering van het waterschap. Wij vreesden dat wanneer het recht tot verdeling van water onder privé controle staat, het mogelijkerwijze tot nog meer sociale uitsluiting zou voeren en in een verdere omgeving mogelijk oorzaak van oorlog zou zijn.
 
In dat jaar keerden we aansluitend aan de Internationale Vrouwendag op 8 maart in de school terug. De dynamiek herhalend, spraken we over de cultuur van geweld tegen vrouwen, de Wet 11.340 (De wet van Maria da Penha), over de noodzaak van verandering van intermenselijke verhoudingen. Uitgaande van dit gesprek, was er al voor mei “De maand van de moeder” een workshop gepland met het thema: “Van de onzelfstandige marionet (pop) tot een zelfstandige burgervrouw”. De workshop als pedagogisch werk biedt de mogelijkheid een pop te maken en daarbij beschouwingen op te roepen wat de vrouw, de moeder, de burgeres, de opvoedster, en de leidster van een cultuur van vrede eigen is. De dialoog over de Wet 11.340 had ook een vervolg met de leerlingen en docenten van de school Jescelino Heinner, in de stadswijk Novo Horizonte. Op die dag was een van de leerlingen door haar echtgenoot geslagen. Hij wilde haar wegbrengen, zodat ze niet aan de ronde kon deelnemen. Zij bleef tot het einde.
Onze groep is klein, de beperkingen zijn talrijk, maar het vervult ons met een kracht die ook de solidaire economie op gang brengt: Veel kleine mensen, die in veel kleine plaatsen, veel kleine dingen doen, kunnen het gezicht van de wereld veranderen.”
 
Leren kennen, leren verwerkelijken, leren gemeenschappelijk te leven, leren zien dat is de weg, die wij tot opbouw van de cultuur van vrede zien. Wij verstaan als cultuur van vrede het blijvende bewustzijn van de waarde van sociale geweldloosheid. De cultuur van vrede gaat boven de vorming van vrede. De cultuur van vrede is niet alleen de afwezigheid van oorlog. Het is ook iets anders als passiviteit en berusting. De cultuur van vrede ruimt geen tegenstellingen en conflicten op, maar zet zich in voor vreedzame oplossingen van conflicten. Om de sociale conflicten vreedzaam op te lossen, is een radicale verandering van wereldvisie nodig die het huidige beschavingsmodel ondersteunt.
 
Wij vrouwen ondervinden het grootste deel van het offer van geweld op politiek, cultureel, religieus vlak. Daarom plaatsen wij de rol van de vrouw bij deze verandering van wereldvisie naar voren. De bevestiging van de vrouwelijke waarden en de vrouwelijke natuur van de menselijke ziel kunnen ons tot een nieuwe waarneming van de wereld en het leven brengen. Wij zijn erfgenamen van het patriarchaat, dat, voordat het de mens beheerste, de natuur, de techniek en de logica van winst en ophopen van goederen beheerste.
Vandaag zijn wij overlevenden van een planeet, die wij gekweld, overweldigd en mishandeld hebben. Zoals we het doen met de kinderen, de vrouwen, de bejaarden, de andersdenkenden en de uit verschillende beweeg-redenen uitgestotenen. Wij moeten nu naar een nieuwe dialoog en nieuwe verbanden zoeken. De vrouwelijke natuur toont ons de weg, de weg van het hart.
Tot slot is het belangrijk daaraan te herinneren, dat de EFC als deze, sinds 2005 niet meer werkt, maar het werk in samenwerking met verschillende groepen gaat verder, terwijl de Heilige Geest provincie een volksleerkracht verder salarieert.
“Geweldloosheid is een grote kracht, die de mensheid ter beschikking staat. Ze is sterker dan het sterkste wapen, dat ooit door menselijke vindingrijkheid verzonnen werd.” (Mahatma Gandhi)
 
Sr. Marli de Fátima da Silva
Maria Dulce de Resende
Caixa Postal 346
78005-970 Cuiabá / MT Brazilien
 
     
 
:
 
 
 
     
   

 

spacer spacer spacer
    terug Ga terug
     
 
Hier is de link naar de pagina wie zijn wij Hier is de link naar de pagina waar zijn we Hier is de link naar de pagina ons erfgoed Hier is de link naar de pagina wereldwijd Hier is de link naar de pagina waar staan we voor Hier is de link naar de begin pagina Hier is de link naar de pagina In memoriam >