50-JARIG JUBILEUM IN PARANATINGA, MATO GROSSO  
  2017-07-05  
 
Paranatinga is een afgelegen plaats in het binnenland van Mato Grosso, Brazilië. Vijftig jaar geleden met een geringe bevolking die leefde in enkele hutten in de “Buschsteppe”. 
 
   

  Serie Kloosters; De Keverberg  
  2017-06-29  
 

 In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In deze serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. ­Kasteel De ­Keverberg in Kessel werd van 1880 tot 1944 bewoond door Duitse zusters, totdat ze moesten vluchten en het kasteel door de bezetters werd verwoest. 

 
   

  Serie kloosters; Zusterklooster Panningen  
  2017-06-22  
 

  In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In deze serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. Inmiddels doet het gebouw dienst als café en restaurant, maar Grand Café Gallery in Panningen was jarenlang een zusterklooster.

 
   

  Kerkeb÷ske - Helden  
  2017-06-12  
 

Hallo Peel en Maas weekkrant - serie kloosters


In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In deze serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. In Helden verhuisden de zusters drie keer voordat ze bij hun eindbestemming, Kerkeböske, belandden.

 

 
   

  Over paters en nonnen: St.Jozefklooster Maasbree  
  2017-05-03  
 

 Hallo Peel en Maas weekkrant; (serie Over paters en nonnen)

In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In onze nieuwe serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. Het St. Jozefklooster aan het Kennedyplein in Maasbree is nog altijd te bewonderen.

 
   

  Hoe staat de congregatie er in 2017 voor?  
  2017-03-27  
 

  In haar 175 jarig bestaan heeft de congregatie grenzen overschreden en zich verspreid over 4 continenten Momenteel telt onze gemeenschap 981 zusters, verdeeld over 6 provincies, twee regio’s en een communiteit behorend onder het generalaat.

 
   

  de bloemetjes buitenzetten  
  2017-02-26  
 

 De feestelingen van 2017

 
   

  DE FEESTELINGEN VAN 2016 IN INDONESI╦  
  2017-02-06  
 

In 2016 waren er in de Provincie Indonesië 12 jubilaressen die hun 65-, 60-, 40-jarig en 25-jarig intredefeest vierden. Begin december zijn ze drie keer bij elkaar geweest om met elkaar te spreken over hun roeping, de stichter Eduard Michelis en de constituties. 

 
   

     
     
     
     

wereldwijd

  De datum 2009-06-12  
       
  Hooftregel Missie in het kamp van de Indianen  
     
 

 

Regio Lajeado
 
MISSIE IN HET KAMP VAN DE INDIANEN
 
„Het  menselijk wezen, als beeld van God en op Hem gelijkend
bezit ook de hoogste waarde, die wij niet met voeten treden kunnen,
maar uitgedaagd worden, deze te bevorderen en hoog te achten.“
(Dokument van de bischoppenconferentie in Aparecida , Nr. 464).
 
Inleiding
Uitgaande van deze uitspraak in het document van Aparecida, wil ik iets vertellen over mijn werk en de sociaal-culturele realiteit van een groep Indianen in het kamp dat langs de Bondsstraat 386 ligt in Estrela, 16 km verwijderd van Lajeado / RS.
Als achtergrond wil ik duidelijk maken, dat de eerste inwoners van ons groot en rijk land Brazilië, de Indianen, hun rechten en cultuur, al snel door de „niet-Indianen“ – andere etnische volken, maar vooral door hen die zich blanken noemen – geheel ondermijnd werden en dat ze moesten toezien hoe hun land bezet werd.
Door de dagelijkse berichten kunnen wij de bestaande conflicten in de strijd om de herovering van hun land en hun recht om te overleven, begeleiden. Er moet heel wat gebeuren om tot een akkoord te komen met degenen, die om rijk te worden het land en de rechten gekocht hebben,
 
Als kinderen Gods, geschapen naar zijn beeld en gelijkenis, hebben ook zij het recht op respect en ondersteuning.
60 Jaar geleden is de verkondiging van de Universele verklaring van de rechten van de mens door de UNO vastgelegd. In ons land werd de grondwet echter pas in het jaar 1988 aangenomen. Al 20 jaar worden de Indianenvolken als bekwame mensen met onaantastbare rechten erkend, met aanspraak op burgerrechten, op bezit en op bescherming van hun cultuur. De concretisering van de universele verklaring van de rechten van de mens is nog ver verwijderd van de realiteit.
Men vraagt zich af: Hoe kan men mensen en volkeren „onbekwaamheid“ toeschrijven, terwijl zij het al meer dan honderden jaren lang uithouden om in een situatie van onderdrukking te leven en daar tegen op te komen? Van generatie tot generatie werden de basiswaarden doorgegeven; hun manier van leven en van overleven, zonder „moeder aarde“ te benadelen. In hun cultuur willen zij altijd God de schepper loven en danken.
 
Het Indianenkamp:
Na deze korte inleiding wil ik nu de geheel eigen realiteit van het indianenkamp, waarin ik werkzaam ben, naar voren brengen. Het kamp bestaat uit ca. 25 gezinnen van de stam der Kaingange. Zij zijn al enkele jaren geleden neergestreken langs de Straat BR 386, in de district van Estrela. Onder menselijk, onwaardige omstandigheden leefden zij toen onder tentdoeken, en waren aan alle mogelijke weersomstandigheden overgeleverd. In een kerkelijke campagne tijdens de vastentijd in het jaar 2004, die het thema „Water is bron van leven!“ had, kwam het diocees Santa Cruz do Sul in actie en zette zich in voor een diepe waterbron in het kamp. Dit water bracht de Indianen nieuwe en betere levensomstandigheden.
 
Een belangrijke gebeurtenis vond plaats in het jaar 2006: De Indianen kregen het recht om land te bezitten. Zij kregen weliswaar het recht, maar zonder dat dit zwart op wit stond en ondertekend was. 14 ha. land hebben zij gekregen, om hun kleine huizen daarop te bouwen. Zij krijgen nu hulp en ondersteu-ning van de verantwoorde-lijke overheid, bijvoorbeeld van de FUNAI (Nationale Stichting voor de Indianen). Deze hulp is echter niet voldoende, om zich met waardigheid staande te houden.
Hun rijkdom bestaat in natuurproducten. Als bron van inkomsten hebben zij hun handwerk. Een deel van het toegestane land is onvruchtbaar. Een ander deel is door de woningen bezet. Zo blijft er slechts een klein gedeelte over voor de landbouw.
 
Mijn weg naar de Indianen:
Hoe ben ik bij de Indianen terecht gekomen?Was het toeval of Gods Voorzienigheid? Graag denk ik aan de tweede mogelijkheid. Alles is door een bijeenkomst van het diocesane team van de CEBS (kerkelijk basis-parochies) begonnen. In september 2006 was bij een maandelijkse bijeenkomst de „Cacica“ , de vrouwelijke chef van de Indianen, Dona Maria Antonia, aanwezig. Ook haar plaatsvervangster en nog een vrijwilligster namen deel aan de bijeenkomst. Nadat zij de realiteit hadden duidelijk gemaakt, vroeg de Cacica om hulp bij het bewerken van het land. Toen zijn wij, zusters van de Goddelijke Voorzienigheid in beweging gekomen. Wij zouden in het pastoraat van het land en in de EMATER (een orgaan, dat de boeren in de omgeving hulp biedt) gaan samen werken. Deze wens van de India-nen moest serieus genomen worden. Wij zijn toen met zaden, plantjes, en tuinge-reedschap naar het kamp gegaan. Daar werden wij met vreugde en veel hartelijkheid ontvangen.
 
Het leven van de Indianen is een realiteit, die ons slechts  min of meer bekend is, ofschoon het kamp maar 16 km van Lajeado  verwijderd ligt.
Ik moet toegeven, dat gemengde gevoelens opdoken, vreugde en tegelijk onrust. In het contact met deze realiteit  kwam ik erachter dat er een school was. die de zorg op zich nam voor kinderen van de eerste tot en met de vierde klas. Dat interesseerde me. Ik geloofde, dat het een mogelijkheid was om door de school in deze Indianengemeenschap binnen te komen. Tijdens het bezoek vernam ik dat er al zes maanden lang geen onderwijzeres of onderwijzer was voor deze taak. Op een of andere manier zorgde men wel voor de kinderen, maar er werd niet op een systematische wijze gewerkt. Omdat het een staatsschool is, en ik in dienst van de staat werkte, had ik de mogelijkheid de realiteit aan te pakken.
Mijn taak:
Ik ben onderwij-zeres voor de klassen van het eerste tot en met het vierde schooljaar. Het aantal leerlingen wisselt sterk, om-dat de gezinnen voortdurend van plek wisselen. In dit jaar waren er 19 tot 28 kin-deren in de school. Het is relatief weinig, wat ik in de gemeente kan doen. Hoofdzakelijk ligt mijn inzet meer in de bijeenkomsten van de scholengemeenschap dat wil zeggen met de ouders, en ook in de realisering van programma’s ter verbetering van de levenskwaliteit van deze Indianengemeenschap.
 
Moeilijkheden:
Ik zie de volgende moeilijkheden voor mijn werk hier:
Ø      een sterke wisseling van leerlingen, veroorzaakt door een geregeld komen en gaan van bepaalde gezinnen;
Ø      het met de handen werken is de basis van hun levensonderhoud. Wanneer de moeders naar een ver gelegen bos gaan, om wilgentakken en ander materiaal te verzamelen, dan moeten de opgroeiende kinderen zorgen voor de broertjes en zusjes thuis;
Ø      de verkoop van de meeste producten verkopen de Indianen in de stad. Normaal gesproken gebeurt dat door de moeders en de kinderen. En weer kunnen de kinderen niet naar school;
Ø      meerdere ouders vinden het niet erg dat hun kinderen niet naar school gaan, eigenlijk interesseert het hun überhaupt niet wat met de kinderen gebeurt;
Ø      het geregeld wegblijven van de leerlingen in de school heeft tot gevolg dat het leerproces vertraagd wordt en wordt het voor mij moeilijk, met hen het doel van het leren te bereiken.
 
Beloning voor mijn inzet:
Ik heb de gewoonte tegen mijzelf te zeggen, dat het leren kennen van deze realiteit de beste ervaring was en is in mijn leven. Een beloning voor mij is de wisselwerking in de vorm van liefde en erkenning van de leerlingen. De heldere glanzende ogen van de kinderen fascineren mij. Ik heb de wens dat zij, ondanks de moeilijkheden, willen leren. Een grote hulp daarbij is voor mij dat ik door de meeste ouders goed geaccepteerd ben.
 
Slotgedachten:
 
Er valt veel op te bouwen in deze gemeenschap. Basiswaarden gaan verloren. Een grote uitdaging is, de reeds verloren cultuur weer terug te winnen.
De realiteit van het leven in de stad, de gewoonte en de traditie van de “niet-indianen” brengt hen in contact met de consumptiemaatschappij.
 
Er zijn weinig Indianen die hun moedertaal nog goed kunnen spreken. Het is een droom, om dit volk ooit, met hun teruggewonnen culturele wortels, te zien leven, want zo lezen wij ook in het document van Aparecida: “De Indianenculturen zijn van onbeschrijfelijke waarde; zij zijn de rijkdom van deze volkeren”. (nr. 1164).
 
Wij helpen hen, om hun eigen identiteit te heroveren. De grootste uitdaging voor mij is, deze realiteit werkelijk te leren kennen, hun dromen en wensen te behartigen en deze duidelijk te maken.
 
Als missionaris en leerlinge in de dienst van het leven in de navolging van Jezus, die zich steeds voor de armen en zwakkeren inzet, voer ik mijn taken uit als mijn roeping en zending in het kader van de evangelisatie. Daarbij probeer ik, hun eigen waardebepaling en organisatie te respecteren.
Ik voel in mij de impuls, nog verder te gaan, terwijl ik de optie van onze congregatie voor de armen voor ogen houd. Daarbij gehoor gevend aan de uitdaging het leven in deze omgeving opnieuw te helpen scheppen en te bevorderen.
           
Ik dank God en onze medezusters voor deze gelegenheid!
 
Schwester Marlene Schwarzer
95 Regionalhaus Divina Providência
Rua Mauríciao Cardoso, 668
Bairro São Cristóvão
900-000 Lajeado/RS
 
 
 
 
 
 
     
 
:
 
 
 
     
   

 

spacer spacer spacer
    terug Ga terug
     
 
Hier is de link naar de pagina wie zijn wij Hier is de link naar de pagina waar zijn we Hier is de link naar de pagina ons erfgoed Hier is de link naar de pagina wereldwijd Hier is de link naar de pagina waar staan we voor Hier is de link naar de begin pagina Hier is de link naar de pagina In memoriam >