50-JARIG JUBILEUM IN PARANATINGA, MATO GROSSO  
  2017-07-05  
 
Paranatinga is een afgelegen plaats in het binnenland van Mato Grosso, Brazilië. Vijftig jaar geleden met een geringe bevolking die leefde in enkele hutten in de “Buschsteppe”. 
 
   

  Serie Kloosters; De Keverberg  
  2017-06-29  
 

 In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In deze serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. ­Kasteel De ­Keverberg in Kessel werd van 1880 tot 1944 bewoond door Duitse zusters, totdat ze moesten vluchten en het kasteel door de bezetters werd verwoest. 

 
   

  Serie kloosters; Zusterklooster Panningen  
  2017-06-22  
 

  In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In deze serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. Inmiddels doet het gebouw dienst als café en restaurant, maar Grand Café Gallery in Panningen was jarenlang een zusterklooster.

 
   

  Kerkeb÷ske - Helden  
  2017-06-12  
 

Hallo Peel en Maas weekkrant - serie kloosters


In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In deze serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. In Helden verhuisden de zusters drie keer voordat ze bij hun eindbestemming, Kerkeböske, belandden.

 

 
   

  Over paters en nonnen: St.Jozefklooster Maasbree  
  2017-05-03  
 

 Hallo Peel en Maas weekkrant; (serie Over paters en nonnen)

In het van oorsprong katholieke Peel en Maas staat in ieder dorp een kerk. Naast het gebedshuis hadden of hebben verschillende kernen ook nog een eigen klooster. Daar werden paters opgeleid, meisjes onderwezen en ouderen verzorgd. Sommige kloosters zijn inmiddels gesloopt en andere hebben nog altijd een prominente plek in het aangezicht van het dorp. In onze nieuwe serie duiken we de geschiedenis van enkele kloosters in. Het St. Jozefklooster aan het Kennedyplein in Maasbree is nog altijd te bewonderen.

 
   

  Hoe staat de congregatie er in 2017 voor?  
  2017-03-27  
 

  In haar 175 jarig bestaan heeft de congregatie grenzen overschreden en zich verspreid over 4 continenten Momenteel telt onze gemeenschap 981 zusters, verdeeld over 6 provincies, twee regio’s en een communiteit behorend onder het generalaat.

 
   

  de bloemetjes buitenzetten  
  2017-02-26  
 

 De feestelingen van 2017

 
   

  DE FEESTELINGEN VAN 2016 IN INDONESI╦  
  2017-02-06  
 

In 2016 waren er in de Provincie Indonesië 12 jubilaressen die hun 65-, 60-, 40-jarig en 25-jarig intredefeest vierden. Begin december zijn ze drie keer bij elkaar geweest om met elkaar te spreken over hun roeping, de stichter Eduard Michelis en de constituties. 

 
   

     
     
     
     

wereldwijd

  De datum 2009-06-12  
       
  Hooftregel Huis der Voorzienigheid, een therapeutische gemeenschap  
     
 

Provincie Curitiba

 ”HUIS DER VOORZIENIGHEID“

 Het huis der Voorzienigheid is de therapeutische gemeenschap, waarin een communiteit van zusters hun zending beleeft in de opname en genezing van vrouwen die drugs gebruiken. Wij brengen hier het getuigenis van drie vrouwen, die hun genezingsproces in dit huis beleefd hebben.
 
1ste. Getuigenis
Mijn naam is Eloá Fátima Greff, ik ben op 28 oktober 1959 geboren. Ik heb zes broers en zussen. Toen ik 22 jaar was, ben ik getrouwd en ben het ook nu nog, 27 jaar lang. Ik heb drie kinderen: Gabriele (26 jaar), Louise Karla (25  jaar) en Luis Henrique (12 jaar).
Ik ben al heel lang alcoholiste en draag dat in mijn geschiedenis mee. Mijn vader, vier broers en zussen lijden daar ook onder.Ik kan niet trots zijn op mijn vroegere levensperiode, want de laatste acht jaar voordat ik in het huis der Voorzienigheid ben gekomen voor therapie, heb ik ten gevolge van het alcoholgebruik slapend doorgebracht.
Tijdens mijn actieve zoektocht heb ik ondanks alles geprobeerd mijn plicht als moeder en huisvrouw zo goed mogelijk te vervullen. Ik heb geprobeerd – ook tijdens de verdoving door de alcohol – een goede moeder te zijn, maar ik weet, dat ik veel meer had kunnen doen. Ik was steeds strijdvaardig maar toen ik de invloed van de drugs onderging, kende ik mijzelf niet meer. Ik heb van mijn man lichamelijk geweld en zelfs doodsbedreigingen moeten doorstaan. Op een dag heb ik mij gewonnen gegeven, de tegenstand was gebroken, ik had alle houvast verloren. Ik was zo teleurgesteld over mijzelf, dat zelfs de dood een beloning voor de begane fouten en de lafhartigheid geweest zou zijn. Ik was ten einde raad. Mijn kinderen wilden mij helpen, en op die avond ben ik voor de laatste keer geslagen. Het is heel spijtig te weten, dat dit huis er al was, maar door mijn blindheid wist ik niet dat het bestond.
Op 2 november 2006 kwam ik in het huis der Voorzienigheid. Ik was zelfs de karikatuur van een verslagen vrouw. Nu kan ik met volle overtuiging zeggen, dat dit mijn veilig thuis is. Ik kwam vol angsten, onzekerheden, afwijzingen aan, en mijn karakterfouten kwamen met mij mee. Maar ook de hoop begeleidde mij. Ik werd met respect ontvangen, een respect, dat ik niet aangetroffen heb in de personen, met wie ik vroeger relaties ben aangegaan. Deze personen hebben mij hier op zo’n manier opgenomen dat het mij mogelijk werd, elke dag meer naar mijn genezing te verlangen.
Het verlangen naar mijn kinderen kwam in mij op, en met hen kwam tegelijk een woord van troost. Op eens ging een licht bij mij op, een spiritueel ontwaken, dat zoveel jaren door de alcohol was vergeten. Ik gaf me over, liet toe dat God in mij werkte, ik gaf mijn wensen, zwakheden en mijn zo verwarde leven in zijn handen.
Ik heb geleerd, dat zonder liefde, zonder vergeven, zonder barmhartigheid, zonder nederigheid en dankbaarheid ons leven niets waard is. Ik heb geleerd, dat ik zonder drugs gelukkig kan zijn en dat de strijd wel dagelijks is, maar de beloning goddelijk en eeuwig. Woorden kunnen nooit mijn dank beschrijven, die ik voel tegenover de zusters, het vakkundig team en de metgezellen op mijn weg. Ik voel me onmetelijk trots, lid van deze nieuwe familie te zijn geweest en nog te zijn. Zij leerde mij, mijzelf naar waarde te schatten (een opgave, die – zo denk ik – voor mijn begeleidsters op mijn weg niet gemakkelijk is geweest), want lafheid was in mij aanwezig.
Stap voor stap sta ik weer op uit de as, waarin ik mij begraven had. Nu probeer ik waardig te leven en daarbij nooit de woorden te vergeten, die mij gedurende de drie maanden en acht dagen van de intensieve behandeling begeleid hebben.
Ik ben een gelukkige verslaafde, in wie de liefde van God is binnengekomen. Ik heb een groot doel voor ogen: voor andere mensen dat te doen, wat mij belangeloos werd geboden. Ik heb een nieuw leven. Ik ben een nieuwe vrouw. Ik heb teruggewonnen wat ik langzaam maar zeker verloor: familie, vrienden, waardigheid. Ik voel me als een nieuwe persoon. Ik ben dankbaar dat er personen zijn, die zich uit naastenliefde voor anderen inzetten.
Dank u!          Eloá Curti
 
(Nadat haar behandeling ten einde was heeft Eloá zich voorbereid om andere drugsgebruikers te helpen. Op het moment werkt zij als mentor in het huis der Voorzienigheid.)
 
2e. Getuigenis
Mijn naam is Betânia, ik ben 24 jaar oud. Van jongs af aan hebben mijn ouders mij een goede opvoeding gegeven en mij meegenomen naar de kerk. Niet in staat zo te leven zoals mijn ouders mij dat leerden, ben ik gevlucht en verwoestte ik mijn eigen gezondheid.
Toen ik 13 jaar was verliet ik mijn ouderlijk huis en begon drugs te gebruiken. Ik besloot, een duidelijk avontuurlijk leven te leiden. Onder invloed van drugs ging ik stap voor stap achteruit in een voortdurend leven van angst en verdriet. Ik schaamde me dat ik me niet kon aanpassen aan de maatschappij. Het had geen zin meer om verder te leven. Ik was in een diepe put terecht gekomen. Ik was drie maanden zwanger en moest mijn leven veranderen. Ik heb hulp gezocht in een therapeutische groep, het huis van de Voorzienigheid, zes maanden lang. Nu ben ik als herboren.
Wie heeft nooit gehoord van het oude spreekwoord, dat zegt: "Eén keer drugsgebruiker altijd een drugsgebruiker."? Of: Wie Crack-afhankelijk is, komt daarvan nooit meer los? Ik schrijf dit om te zeggen, dat het een leugen is. Ik ben het  levende bewijs daarvoor. Ik voelde me als dood, maar het is mij gelukt, een nieuwe levenswijze te vinden.
Toen ik hulp zocht, werd mij aangeraden naar het huis van de Voorzienigheid te gaan. Daar verbleef ik zes maanden lang. Met de hulp van allen en gebruik makend van de „twaalf stappen“ geloofde ik dat de hogere macht mij zou helpen om clean  te blijven. Daar ben ik niet alleen gestopt drugs te gebruiken, maar ik heb ook geleerd gelukkig te zijn, mijn moeilijkheden te overwinnen en van iedere dag  te genieten.
Sinds 3 jaar en negen maanden ben ik 24 uur “clean”. Voor vandaag wil ik het beste voor mijzelf en wil nooit meer drugs gebruiken. Ik span me steeds meer in en accepteer iedere etappe van mijn leven, en mijn hart is iedere morgen vol van geluk. Het wonderbaarlijkste dat ik heb ontdekt is, dat het programma functioneert!
Ik dank mijn leven op de eerste plaats aan mijn hogere macht, op de tweede plaats aan het huis der Voorzienigheid, waar ik in barmhartigheid ben begeleid naar een nieuw leven en naar dat wat nodig is voor mijn gezondheid.
Ik dank alle Voorzienigheidzusters en het gehele team voor het geduld, de toewijding, aandacht en de liefde die me is gegeven.
Bethânia Alves dos Santos
 
(Op het moment is Betânia gerouwd, heeft twee kinderen, werkt en studeert.)
 
3e. Getuigenis
 
Dit is een werkelijke geschiedenis, verteld door een verslaafde; op het moment gaat haar genezing steeds meer vooruit.
Allereerst zou ik deze getuigenis willen opdragen aan die mensen, die de deuren naar een gezond en gelukkig leven voor mij geopend hebben: het huis der Voorzienigheid.
Mijn leven verliep heel normaal, ik stam af van een klein gezin (vader, moeder en een zus). Ik ben in verschillende steden en onder wisselende omstandigheden opgegroeid. In de loop der tijd hebben wij ons in Lages gevestigd. Ik was altijd een verlegen persoon met weinig vrienden. In de jaren die daar op volgde bouwde ik mijn persoonlijkheid op met mensen, waarmee ik samenleefde. Ik had een gelukkige kindertijd tot mijn 12e jaar, omgeven door liefde en genegenheid, als enige dochter. Alles, wat ik bezat, was van mij. De jaren verstreken en ons gezin kreeg nog een dochter, mijn zus. Daardoor ontstonden andere situaties en toen is alles begonnen.
Toen ik 16 was begon ik naar fuiven en disco’s te gaan. Daar trof ik iemand die ik niet kende. Om met mijn vrienden lol te maken begon ik in "gezelschap" te drinken, maar dat was al gauw niet meer genoeg voor mij. Ik wilde meer, steeds meer. Ik dronk al niet meer met anderen samen.
Toen ik 17 was leerde ik andere drugs kennen, "hardere", zoals mijn moeder zeggen zou. Alle drugs waren voor mij in het begin wonderbaarlijk. De gewaarwordingen die ik daarvan kreeg, gaven mij een gevoel van MACHT. Goede gewaarwordingen, maar ik moest het innemen ervan herhalen en de dosering verhogen. En de verslaving nam toe - plotseling kon ik niet meer op feestjes verschijnen, ik kon niet naar het werk, niet naar de universiteit zonder het gebruik van een of ander middel.
Toen ik 18 jaar werd, verliet ik het ouderlijk huis, om verder te leven weg van die mensen, waarvan ik niet meer zo hield als vroeger. Zes jaar lang leefde ik met mensen samen, die ik fantastisch vond: gebruikers van veel drugs, drugshandelaren; alleen drugs waren van belang, en om altijd te kunnen gebruiken, moest ik gaan stelen, prostitutie bedrijven, mijn materiële goederen en zelfs mijn ziel verkopen. Ten slotte kwam er een einde aan de actieve verslaving vanwege het gebruik van ‘crack’, het was het einde van mijn loopbaan. Met 24 jaar en 36 kg. ging ik door de knieën, ik schoof de denkbeeldige dromen en de valse levensperspectieven, die de drugs mij zou brengen, aan de kant. Het was het einde van een lijden dat acht jaar geduurd had, een tijd van doodsangst en verdriet, van moreel, lichamelijk en geestelijk leed. Waarom ik tot inkeer kwam? Ik weet het niet. Misschien zat het in mijn genen, waren het onderdrukte gevoelens, het verlangen echt mens te worden ... Ik weet het niet!
De van de drugs gewonnen strijd was tegelijkertijd de capitulatie van een persoon die nooit zelfstandig tot eigen beslissingen kon komen. Omdat niet alles in het leven enkel duisternis is, daagde er licht – bereid aangestoken te worden: het huis der Voorzienigheid.
Deze instelling wordt door zusters geleid, die met deskundige mensen samenwerken. Bij de genezing heb ik personen leren kennen, die alle respect en alle waardering verdienen. Het is een huis met de opdracht op te komen voor het LEVEN, ver van de stad verwijderd, een plek van volmaakte rust voor degenen die door een – voor mij tot dan toe onbekende ziekte van verwarde geesten -  worden gekweld.
In dit huis golden regels, normen en principes en de opdracht om van gewoonten te veranderen. De constant bewaakte routine, de te vervullen opdrachten, maar de basis van alles: de spiritualiteit hebben mij geholpen. Daar heb ik geleerd, momenten met God te hebben, toe te laten dat HIJ mijn leven richting geeft. Het was niet moeilijk in het huis samen te leven met anderen, moeilijker was het, met die oude persoon te leven samen met degene die ik geworden was. Mijn poging om een betere persoon te worden met nieuwe gewoonten, kreeg een positief resultaat.Na zes maanden van behandeling en een uitgebreide verworven kennis door de onderlinge uitwisseling, de boeken en de eigen ervaring ben ik na vier jaar, acht maanden en vijftien dagen nog steeds genezen.
 
Dank aan een instelling zoals deze, die voor mij de deuren opende en mij de weg wees, ben ik nu een waardevol en volledig lichamelijk en geestelijk gezond mens .Naar deze instelling, die niet naar huidskleur, ras of religie kijkt, gaat mijn liefde uit, mijn respect, mijn waardering en mijn dank. Mijn genezing heb ik aan jullie te danken.
F. C. S.
(F.C.S. is getrouwd, werkt en bezoekt de universiteit.)  
Sr. Rita Maria Küster Boni
Caixa Postal 144
480011-970 - Curitiba/PR
 
     
 
:
 
 
 
     
   

 

spacer spacer spacer
    terug Ga terug
     
 
Hier is de link naar de pagina wie zijn wij Hier is de link naar de pagina waar zijn we Hier is de link naar de pagina ons erfgoed Hier is de link naar de pagina wereldwijd Hier is de link naar de pagina waar staan we voor Hier is de link naar de begin pagina Hier is de link naar de pagina In memoriam >